W Prima Aprilis Słońce wzejdzie nad Szczecinem o godzinie 6:33, a zajdzie o 19:37. Natomiast 30 kwietnia dzień rozpocznie się o 5:28, a zakończy o 20:30.Zatem ostatniego kwietnia dzień będzie trwał już ponad 15 godzin.
Księżyc i planety
W kwietniu kolejność faz Księżyca będzie następująca:
- 02-04, 04:12 – Pełnia
- 10-04, 06:52 – III Kwadra
- 17-04, 13:52 – Nów
- 24-04, 04:32 – I Kwadra
W kwietniowe wieczory i noce będziemy mogli oglądać Księżyc w bliskim sąsiedztwie
następujących planet:
- Merkurego – 15.04 (oświetlenie: 7,2%), przed wschodem Słońca, w odległości około 6 stopni,
- Wenus -18.04 (oświetlenie: 2,4%)po zachodzie Słońca w odległości około 8 stopni oraz 19.04
(oświetlenie: 7,3%) zaraz po zachodzie Słońca w odległości około 7 stopni, - Urana -19.04 (oświetlenie: 7,3%) po zachodzie Słońca w odległości około 5 stopni (potrzebna
lornetka), - Jowisza – 22.04 (oświetlenie 35,3%), po zachodzie Słońca w odległości około 6 stopni,
odległość między Jowiszem a Księżycem będzie malała i godzinę po północy, przed ich
zachodem wyniesie około 2,5 stopnia.
Nocą z 2 na 3 kwietnia Księżyc zbliżający się do pełni znajdzie się w bliskiej odległości od Spiki z gwiazdozbioru Panny. Wieczorem 19 kwietnia cienki sierp Księżyca (oświetlenie: 7,9%) zobaczymy blisko Plejad, zaś 26 kwietnia będzie świecił obok Regulusa.
Wenus pełniąc rolą „gwiazdy wieczornej” będzie bardzo jasnym obiektem na wieczornym niebie i z każdym dniem będzie coraz dłużej widoczna nad zachodnim horyzontem. Wieczorem 23 kwietnia w jej pobliżu w odległości około 50’ za pomocą lornetki możemy odszukać Urana przebywającego w konstelacji Byka. Przez cały kwiecień na wieczornym niebie w gwiazdozbiorze Bliźniąt bez trudu odnajdziemy jasno świecącego Jowisza. Na porannym niebie, przed wschodem Słońca na początku kwietnia można odszukać Merkurego, który 4 kwietnia osiągnie maksymalną elongację zachodnią.
Pod koniec miesiąca nisko nad wschodnim horyzontem, przed wschodem Słońca można spróbować
odszukać Saturna i Marsa. Wyżej wymienione zbliżenia planet i Księżyca oraz samych planet, a także niektórych gwiazd zachęcają do obejrzenia na niebie kilku ciekawych układów, więcej niż dwóch jasnych obiektów:
- 19 kwietnia wieczorem: Księżyca, Plejad i Urana,
- 22 kwietnia: Księżyca Jowisza oraz Polluksa i Kastora z Bliźniąt.
Gwiazdozbiory i „spadające gwiazdy”
Na kwietniowym nocnym niebie okazale prezentować się będą wszystkie wiosenne konstelacje, m.in.: Lew, Panna i Wolarz. Spica (Kłos), najjaśniejsza gwiazda Panny, wraz z Regulusem w Lwie i Arkturem w Wolarzu tworzą tak zwany trójkąt wiosenny. Na północnej stronie nieba dostrzeżemy gwiazdy układające się w charakterystyczną literę „W”, czyli Kasjopeję, a obok niej Perseusza. W późnych godzinach wieczornych w kwietniu wschodzą już gwiazdozbiory letnie, z których najbardziej znane to Lutnia, Łabędź i Orzeł.
W połowie miesiąca swoją aktywność rozpoczyna rój meteorów zwany Lirydami. Maksimum tego znanego od starożytności roju przypada w tym roku 22 kwietnia o 21:40, a jego aktywność kształtuje się na poziomie ZHR=18, oznacza to, że na bezchmurnym niebie z dala od miejskich świateł możemy dostrzec do 18 meteorów w ciągu godziny. Lirydy są pozostałością komety Thatchera (C/1861 G1) odkrytej w 1861 roku. Jest to kometa długookresowa, obiegająca Słońce co 415 lat. Radiant roju znajduje się na pograniczu konstelacji Lutni i Herkulesa.
Kometa
Odkryta niedawno kometa, w obserwatorium AMACS1 w San Pedro de Atacama w Chile, skatalogowana jako C/2026 A1 (MAPS), 4 kwietnia osiągnie swoje peryhelium. Kometa przeleci w bardzo małej odległości, zaledwie 160 tysięcy kilometrów od powierzchni Słońca. To dystans mniejszy niż połowa drogi z Ziemi do Księżyca. W tym krytycznym punkcie napotka ekstremalne warunki: temperaturę sięgającą miliona stopni Celsjusza oraz gigantyczne siły grawitacji Słońca. Jeśli kometa przetrwa bliskie spotkanie z koroną słoneczną, między 8 a 14 kwietnia pojawi się nisko nad horyzontem po zachodzie Słońca, ciągnąc za sobą warkocz materii, który ozdobi wiosenne niebo. Warto oglądać zachodnie niebo po zachodzie Słońca już 5 i 6 kwietnia, gdy szacowana jasność komety może być największa. Jeżeli przetrwa, będzie zachodzić w tych dniach odpowiednio kilka i kilkanaście minut po Słońcu ,a jej warkocz będzie zachodził dłużej. Jeśli nie przetrwa, jej pozostałości także mogą nieco zmienić obraz wieczornego zachodniego nieba.
Międzynarodowa Stacja Kosmiczna (ISS)
Międzynarodowa Stacja Kosmiczna będzie widoczna dopiero od 21 kwietnia, nad ranem. Wszystkie
przeloty ISS i innych satelitów znajdują się na stronie: https://heavens-above.com.
Opracowanie: Jolanta Olejniczak
Foto: Meli thev